منطقه‌ای در تیتان قمر زحل یافته شده است که به Etosha Pan در نامیبیا شباهت دارد. هر دو دریاچه‌های بی‌دوام، بزرگ و با تورفتگی کم هستند که گاهی با مایع پر می‌شوند.

 Ontario Lacus بزرگ‌ترین دریاچه در نیمکره‌ی جنوبی تیتان قمر زحل است، این برکه کمی کوچکت

ر از دریاچه‌ی همنام خود، یعنی Ontario در شمال آمریکا است، با وجود این شباهت در نام جنبه‌های مهم دیگری از آنها با یکدیگر متفاوت است.

دریاچه‌ی تیتان به جای آب مملو از هیدروکربن‌های مایع است و در ژرف‌ترین قسمت تنها چند متر عمق دارد، که در یک فرورفتگی بسیار سطحی واقع در یک آبگیر رسوبی است و با رشته کوه کوچکی در آن محدوده احاطه شده است.

بعلاوه، مطالعات جدید نشان می‌دهد که این عوارض طبیعی و تغییرات اقلیمی در این منظقه مشابه مناطق نیمه خشک در زمین از قبیل برکه‌های شور در جنوب آفریقا است.

این مشاهدات توسط ناسا، اسا و سازمان فضایی ایتالیا انجام شده است.

پیش از این تصور بر این بود که دریاچه‌ی Ontario Lacus بطور دائمی مملو از متان، اتان و پروپان است اما آخرین مشاهدات اطلاعات دیگری ارائه داد.

با ترکیب اطلاعات بدست آمده از عکس‌ها، طیف‌سنجی و دستگاه‌های رادار کاسینی – هر یک از این ابزارها Ontario Lacus را دو مرتبه مشاهده کردند- گروه محققان به رهبری توماس کورنت از دانشگاه نانت در فرانسه، شواهدی از کانال‌های قوسی-‌شکل در مرز جنوبی دریاچه به سمت بستر آن یافتند. این کانال‌ها بین دسامبر 2007/ آذر 1386 تا ژانویه 2010/ دی 1389 قابل مشاهده باقی ماند، در این زمان دقت سه‌بعدی قادر به تحلیل آنها بود.

 کورنت گفت: «ما اینطور نتیجه گرفتیم که کف سفت و جامد Ontario Lacus به احتمال زیاد در این مناطق در معرض دید قرار گرفته است.»

بعلاوه، کاسینی نشان داد که رسوبات اطراف دریاچه گویای سطح بالاتری از مایع در گذشته است.

Ontario Lacus مشابه دریاچه‌های بی‌دوام روی زمین است. محققان پیشنهاد کردند که نزدیک‌ترین عموزاده‌ی آن در زمین Etosha Pan در نامیبیا است. این بستر دریاچه‌ی شور مملو از لایه‌ی کم‌عمقی از آب است، که حاصل سفره‌ی آب زیرزمینی بالا آمده بر اثر بارندگی فصلی است، پیش از بخار شدن و ترک رسوبات علائم جزرومدی نشان‌دهنده‌ی سطح آب هستند.

Ontario Lacus بزرگ‌ترین دریاچه‌ی نیمکره‌ی جنوبی تیتان است. این دریاچه‌ی بی‌دوام درست مانند دریاچه‌ی Etosha Pan در نامیبیای آفریقا است. در تیتان مایعات از هیدروکربن تشکیل شده‌اند در حالی که در زمین آب تشکیل دهنده‌ی مایعات است.

بدین‌گونه کورنت و همکارانش معتقدند که Etosha Pan همچنین نتیجه‌ی جریانات هیدروکربن زیرسطحی است که گاه‌گاهی به سطح می‌آید و طغیان می‌کند، سپس دوباره خشکی حاکم می‌شود.

آنسوی زمین، تیتان تنها دنیای دیگری است که در سطح خود مایعات پایداری دارد. در حالی که زمین چرخه‌ی آب دارد، تیتان یک چرخه‌ی کامل از هیدروکربن، مبتنی بر هیدروژن، کربن و نیتروژن دارد که بین جو، سطح و زیر سطح مشارکت دارند. دریاچه‌های تیتان جزء جدایی ناپذیری از این فرایند هستند.

این نتایج بر اهمیت سیاره‌شناسی مقایسه‌ای در علوم سیاره‌ای جدید تاکید می‌کند: یافتن خصیصه‌های زمین شناسی مشابه در جهان‌های بیگانه همانند تیتان به ما اجازه‌ی توضیح فرضیه‌هایی در رابطه با چگونگی شکل‌گیری آنها می‌دهد.

مترجم: نیلوپر

منبع: مجله استروبیولوژی